1 Ocak 2009 Perşembe

Depresif çocuk ruh

Ömür üç günmüş
Biri gitti, biri gelmedi, biri şimdi
Kayıtta melekler an'ı
Yüzüm kızarıyor anne
Haklıydın
Utanıyorum yaramazlıklarımdan
Üzdüm, üzüyorum, üzüleceğim...

Birini değerli hissettiren aşkım,
Beni pula çevirdi
Bir sıfırım şimdi
Anne usandın ağlamalarımdan
Tamam susuyorum şimdi
Hâlâ acıyor bileğim
Çekiliyorum kabuğuma
Bir kaplumbağa gibi ürkek
Ağır adımlarla
Yalnız ve tek

İşin bu anne
Dert doğurmuşsun
Dert çekiyorsun
Dert dinliyorsun
Farkında mıydın depresif çocuk ruhumun?
Sahi anne ben hiç çocuk oldum mu?

Bak orada bir çarşafa
Gömmüşüm başımı, ağlıyorum
Sesim çıkmıyor anne
Ağlamak suç,
Gözyaşımı silen de yok
Yeter anne, yeter
Ne sen çek bu acıyı, ne de ben


Gülsima
31 Aralık 2008 Çarşamba
00.10

Hiç yorum yok: