Gazi olan ruhun baba
Çevirdi evi savaş alanına
Bak orada bir kadın ağlıyor:
“Öldür beni!”
Öldürdün baba
Çocukluğumu, geçliğimi,
En güzel anlarımı,
Ruhumu öldürdün
O yüzden bakıyorum yüzüne
Donuk... donuk...
Bilmiyorsun, suçlu senmişsin
Suç senin de değil
Savaşı çıkaranların
Savaşa çağıranların da değil
Suçlu aramıyorum
Suç benim de değil artık
Bu çilekeşliğin
Baba ne olur
Adımı anma, dolama diline
Bana bir kere , ölmeden önce
Bir kere “kızım” de sadece
Sarıl bir kere sadece sarıl öylece
Bu dünyada en çok üzüldüğüm
Kişi annem, “anne” deyip ağlarım
Bir çocuk gibi hâlâ
Annem dövse de, sevse de annem
Annesi yaksa da çocuğun canını
Yine “anne” diye ağlar hıçkıra hıçkıra
En çok acıdığım sen
“Seninle geçen yıllarıma yazık”
Diyor biri, yazık... yazık...
Bak ruhum senin eserin
Bak boncuğun, küheylanın
Keman kaşlı kızın
Bir gözüne girdi, bir gözünden düştü
Büyüdü, ellerin oldu
En çok o koydu belki sana
Başka birine “baba” demek
Baba buldum değil mi
“Kızım, yavrum” diyecek
Ah baba!
Dilin dönseydi bir kere
Bir kez de suç aramadan
Sevgi ile baksaydın bize
Bir kere...
İşte o zaman cennet köşesi olurdu
Zindan olan dünyamız...
Baba bak kızın ölüyor…
Gülsima
2 Ocak 2009
s. 12.10
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder