Bu son şiir, o küflü gözlerine yazılan

Gözlerin uğrak yeridir bestekarların
Şair hüzne dalar yeşil okyanusunda
Eşiğinde ölümsüz dilenciler
Gözlerin gecenin intiharıdır

Sen gözlerine mahkumsun; gözlerin bana
Ben şiir yazmasam, kim tanır gözlerini
Geçerken yalnızlık sokaklarından
Hangi demirci indirir parmağına çekicini
Hangi berber yanağını keser müşterisinin
Gözlerine bakmasam, doğar mı güneş?

Gözlerin boşluğa akan bir ırmak değil
Gözlerin sadece ölmek yaşamak değil
Gözlerin tükeniş doruklarında
Bulunmayanları aramak değil

Gözlerine aşina olduğumdan beri
Ben artık geceye sesleniyorum
Düşe kalka, yorgun argın
Derbeder, yapayalnız
Duruyorum; yanlış anlaşılıyor
Her hücremde bir inkılab
Evim harab, ömrüm harab
Ne ay kaldı, ne de mehtab
Gök bulanık; ufuk silik
Gene de mağrur ve dimdik
Yürüyorum; mezarım oluyorsun ansızın

Bu son şiir, o küflü gözlerine yazılan
Bu son mezar kalbimde hicranına kazılan
Senin gamsız gözlerin kahkahalar atarken
Benim gözlerim viran; ağlamaya değer mi
Her cilven bir ızdırap; her nazın kapkaranlık
Yorgun kuraklığında ıslanmaya değer mi

Nurullah Genç