Yetim çocuklar… Adını gül yüzlü koyduğum.
Âmine oluyorum kirpiklerim yerçekimine esir düşerken…
Ömrü kısa bir lâleyim solmayı bekleyen
Rüyama gelirsin diye derin uykulara dalıyorum
Rüyalarda bekliyorum seni
Kokular çekiyorum ciğerime… Gül kokuları…
Güle gülüyorum seni hatırlatıyor diye
“Gel” diye derin selamlar gönderiyorum sana
Yol arıyorum, senin gibi yürüyeceğim bir yol
Dikenler var ayağıma takılan
Canım çok acıyor Efendim
Ezanlara daha bir kulak kesiliyorum
Felah sen de mi?
Senin sesini duyar gibi oluyorum bazen kitaplarda
Ne eksik, ne fazla konuşabilsem Senin gibi
Ağlıyorum...
İfratlarımdan, tefritlerimden, Senden uzak oluşumdan utanıyorum...
Ağlıyorum…
Yitik ülkelere sürgün ettiğim için seni...
Kalbimin esaretine...
Ağlıyorum...
Hislerimdeki uğultuya kulak tıkayışıma
Ağlıyorum...
Seni üzenlerin yerine de ağlıyorum bugün pişmanlıktan
Ağlıyorum…
Biliyorum Sen bizi görmeden sevdin....
En anlamlı gözyaşlarımı döküyorum avucuma
Bir el hissediyorum yüzümde
Bu el Senin mi Efendim?
Bir el ki omzumda
Teselli veren Sen misin?
Aydınlanıyor karanlığım…
Bir gül yüzlü gülen yüz karşımda…
Buruk tebessümlerim oluyorsun birden…
Aşkım…
Sevgilimin Sevgilisi…
Gülsima...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder