Hayat soylu bir hüzündür geriye kalan.
Seni beni yeni kapılara iten, yeni acılara.
Acıyla düşüyoruz yeryüzü toprağına.
Acı bir toprağa değiyor yüzümüz.
Yüzüstü yere çakılır gibi tanıyoruz birbirimizi.
Hayat soylu bir yalnızlıktır geriye kalan
İnsan bir yalnızlıktır.
Sen ben’in yalnızı, ben sen’in yalnızınım.
Yapayalnız bir çocuğuz
Uçsuz, bucaksız yeryüzünde
Ipıssız bir maviyiz
Bu anlamsız gürültünün kalbindeki sessizliğiz
Sessizliğin adıyız, unutuşun ve hatırlayışın
Yeryüzüne sığmayan bir acıyız
Akla sığmayan bir acıyız
O kadar...
*Şairi bilinmiyor, araştırılıyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder