Uyuyor muydun?

Uyuyor muydun? Bir tarih kitabının savaşlar, vebalar ve krallar kotaran sayfaları arasından sana bakıyorum. Hayatıma. Geçmişim bir çırpıda geçiyor gözlerimin önünden. Geleceği bilmiyorum. Önce şu soru: Kaç yıl yaşayacağım?

Altmışüç yaşında ölmek istiyorum, genç ve yaşlı değilken. Altmışüç yaşında öleyim istiyorum ve kırkdokuz doğumluyum. Her acı büyüktü benim için. Acılar yaşamayayım artık. Ya da sabr-ı cemil.

Uyuyor muydun, sen ey güzellik? Uzun, sarı bir saç. Gülen mavi gözlü incecik bir kız. Bir rüya. Yılların ardarda eklediği kabukları kaldırınca hep bu ince sevgili. Benim: Zalim, gaddar, kara. Şavkım yok, aynalar kırık. Sana hüzün verdim. Ürkek serçe sürüleri bir çırpıda.

Uyuyor muydun? Yalnız ikimiz yaşasaydık yeryüzünde. Beni alıp alıp kayalara gümbür gümbür vuran bu gümrah dalga, çılgın sel olmayaydı. Gözümün çektiği fotoğraflarda insanlar hep flu, evler belirsiz, akçe yok, altın ve gümüş bilinmiyor olaydı.

Uyuyor muydun? Ben hep seni aradım. Çılgınlıklarda. Bir yetim çocuk, dizinde ağlamak, kokunu almak, sıcaklığının parlamalardan çekip aldığı bu çılgın at, sen de ağla, yetimsin ve bir yetim çocuk gibi. Rüzgar almayan bu koyda. Yani aşk. Kadim sevda. İnanılmaz gibi. Yirmi yıldır savrulan bu köz, külsüz. Bedenimden ve ruhumdan parça parça yanarak. Güneş hangi burca girdi? Ay nasıl? Deniz. İpek ve ibrişimlerle gecenin alevinde bir şehrayin mi? Bıçaklar doğradı kalbimi, külüngler dövdü. Dokunma.

Uyuyor muyun? Bir köz mü şairlerin sözü? Yüreğimde kum fırtınaları. Seylablar. Seylab ne? Sadece bakışarak.

Uyuyor muydun? Biliyorum uyumadığını. Dünya, bizi esir alan dünya. Mangır.

Uyuyor muydun? Geceyarısı. Alnına binlerce onur, aşkım.

Ağlayabiliriz, ağlamalıyız.

Uyuyor musun?

Cumali Ünaldı
Gümüldür, Ağustos 1991

Sessizlik

Kışın ölüyor şairler
Gök iğreti, toprak çorak, yeşil metruk
Çılgın bir kalabalıkta yitirince ellerini
Önce kendini tanımaz hiçbir aynada, sürükleneni
Eksik bir dünyada yaşamak niye?
Kışın ölüyor şairler söz çürüyünce

Cumali Ünaldı